Je weet hoe het is om met trillende benen op een toilet te zitten. Je bereidt je voor op een volgende aanval, alsof je lichaam een onweersbui is die elk moment kan losbarsten, en jij het alleen maar moet zien te overleven.  Hoe zonnestralen als schaduwranden langs de muur vallen, omdat je niet verder komt dan de opgekrulde foetushouding in bed. Hoe klein je wereld kan worden. Teruggebracht tot ademhalen. Wachten. Volhouden
Je weet hoe het is om de koude omhelzing van een toiletpot te vinden omdat je moet overgeven van de pijn. Om daar te zitten en te denken: als ik me maar stil houd… als ik me maar groot houd… dan kan ik straks misschien weer functioneren.  Je weet hoe het is als je je hoofd niet kunt uitzetten. Omdat je constant nadenkt over wat je wel en niet kunt eten. Omdat je altijd aan het scannen bent: wat triggert het, wat maakt het erger, wat als het straks weer begint? Je leven verandert langzaam in een rekensom van timing, angst en vermijding. Je weet hoe het is om in een constante staat van hyperalertheid te leven. Angst en vermoeidheid door elkaar heen; en niemand kunnen uitleggen wat er werkelijk in je omgaat. Omdat het niet één soort pijn is. Het is een hele binnenwereld die op slot schiet en vecht tegelijk, en jij die er alleen maar doorheen probeert te blijven ademen. Je weet hoe het is om tranen achter een glimlach te verbergen. Om jezelf meer te isoleren dan je eigenlijk zou willen, puur omdat je geen energie meer hebt om te moeten uitleggen waarom je opeens zo moe bent. Waarom je afzegt. Waarom je weer naar het toilet moet.  Je weet hoe het is om reacties te krijgen als: “Je bent te gevoelig.” “Je stelt je aan.” “Met jou is er ook altijd wat.” Door artsen met beperkte kennis weggewuifd met: “Ga maar aan de pil” “Neem een pilletje voor de pijn”. Het probleem kan alleen verholpen worden door je baarmoeder te verwijderen” En je weet hoe het is wat er dán gebeurt, omdat je diep van binnen voelt dit klopt niet. Dat je nóg harder je best gaat doen. Dat je moet bewijzen dat je pijn valide is. Dat het echt is. Dat je niet overdrijft. Dat je vanuit pure overleving van alles probeert omdat je wíl dat het stopt; terwijl de medische wereld je wegwuift, en jij achter gesloten deuren je angst als grootste metgezel met je meedraagt. Je weet hoe het is om te leven alsof je lichaam een vijand is geworden.Om rond het einde van je cyclus te voelen: ik kan hier niet nog een keer doorheen.Er zijn periodes geweest waarin je niet meer durfde te eten of te drinken, omdat alles in je buik op slot schoot van pijn. En je schaamt je er misschien voor… maar je weet ook: er waren momenten waarop je zó moe was van volhouden, dat je het liefst wilde verdwijnen. En precies daar gebeurt iets wat bijna niemand ziet, maar wat jij van binnen wél kent: je leert maskeren. Omdat niemand echt luistert. Omdat jij steeds weer moet bewijzen dat het serieus is. Dus word je “sterk”. “Functioneel”. “De vrouw die het allemaal redt.” Maar dat overlevingsmechanisme, doorgaan, pleasen, overcompenseren en jezelf verlaten; legt een diepere pijnlaag over alles heen. Want jij weet je telkens wel door de fysieke pijnlaag heen te slaan. Maar die stille, innerlijke pijn die niemand ziet, die breekt alles open. En diep van binnen roept er iets, jouw intuïtie die fluistert… Wat als jou lichaam de antwoorden heeft?  Wat als jij dieper duikt voorbij wat je verteld wordt? Wat als jij de sleutel in handen hebt?